20 آذر, 1398

از لَودگی بپرهیزیم!

توسط دکتر ایاد قنیبی 10 آذر, 1397 1511 0

بسیاری از مسلمانان به افرادی دارای شخصیت مضحک و طنزآلود تبدیل شده‌اند طوری که سعی می کنند هر چیزی را به باد سخره و استهزاء بگیرند و هر چیزی را دست می‌اندازند و به اموری که شایسته احترام است، احترام نمی گذارند بلکه آن را به موضوعی تمسخر آمیز تبدیل می کنند و از بحث های جدی و واقعی اجتناب می کنند.

و کسی را که آنان را به موضوعات جدی و باوقار فرا می خواند را انسانی خسته کننده و مرتجع می پندارند. این شخصیتی است که فرهنگ مکتب فتنه انگیزان و نمایش نامه ها و سریال های کمدی در طول سالیان تربیت کرده اند.

شخصیتی که بر واقعیت و جدی گرایی صبر ندارد و نه حتی در مجالس عزاء می تواند شکیبا باشد.
شخصیتی که از حقایق دردناکش به سوی تمسخرات زشت و نابهنجار درمی گریزد و اینگونه به جای اصلاح کردن واقعش خودش را سرگرم کند و حتی در میان این واقع دردناک خودش را نیز وسیله ای برای تمسخر و دست انداختن قرار می دهد و ستم حاکمان مفسد و یاران شان را نیز به عنوان موضوعی برای تمسخر قرار می دهد و احساسات توأم با خشم و انزجار خود به جای تبدیل کردن آن به نیرویی محرک برای تغییر و طرح اندیشه ای که اراده را از فرومایگان بسناند، به گونه ای ابلهانه و غیر سودمند ابراز می کنند.

به همین خاطر تعجب نکنید وقتی رئیس، پادشاه یا وزیری را می بینید که از نویسنده ای که حکومت را مورد ریشخند قرار می دهد یا نقاشی که با کاریکاتورهایی که دارد واقع کنونی را مورد تمسخر قرار می دهد را تجلیل می کنند. چرا که برای ستم گران چه منفعتی بزرگ تر از این که مردم را مورد اهانت و ستم قرار بدهند سپس آنان به این اهانت و ستم بخندند.

شخصیت مضحک و طنزگونه، یارانش را به مرحله‌ ای می رساند که فقط به این مقدار از تمسخر و مزاح بهره نمی برند بلکه این تمسخر و مزاح، مشکلات و دشمنی و کینه و کدورت ها و کج فهمی، از دست دادن ابهت و احترام را برای آنان به وجود می آورد با وجود این، آنان همچنان به تمسخر و مزاح می پردازند و به پوچی می گرایند.

و به راستی که به مرحله ای از اعتیاد و افراط رسیده اند که فرد می ترسد عادتی را که به آن مانوس گشته را ترک کند با وجود اینکه آن عادت او را سعادتمند و بهره ور نمی سازد و گویا که آنان راه جدیت را فراموش کرده‌اند و دیگر در اندیشه‌ی آن نیستند که آن راه را بپیمایند!

شخصیت طنزگونه به گونه ای شایسته چیزی را تقدیس نمی کند و مورد تجلیل و احترام قرار نمی دهد چرا که حس طنزگرایی و لودگی او بر همه چیز سایه افکنده است. این مشکل اصلی کسانی است که آیات خداوند متعال یا الفاظ شرعی یا احادیث پیامبران و یا فرشتگان و اصحاب را مورد مزاح قرار می دهند.

آنان چیزی را استهزا و مسخره نمی کنند ولی از طرفی هم چیزی را که شایسته تکریم و بزرگداشت است را مورد تعظیم و بزرگداشت قرار نمی دهند و آن گونه که باید، آن را ارج نمی نهند به گونه ای که آنان به جایی رسیده اند که کسانی را که آنان را به سوی آن فرا می خواند، افرادی مرتجع و سختگیر می پندارند و شاید این امر ما را بر فهم اینکه سلف صالح ما ، زیاده روی در شوخی و خنده را امری مذموم و ناپسند می دانستند یاری می رساند و برای اینکه شخصیت ها به شخصیت های لوده و طنزگونه که از درون خودش ویران و افسرده است تغییر پیدا نکند که به جای اینکه از تغییر واقع و هدایت مردم خوشنود شود اموراتی مضحک و پوچ و بی بها را می سازد که کم کم گستره می یابد و تا اینگونه به دینش لطمه وارد کند و در نتیجه دین و دنیایش را نابود و تباه سازد.

نویسنده: دکتر ایاد قنیبی

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
آخرین ویرایش در دوشنبه, 26 آذر 1397 14:33
  1. نظرات (0)

  2. اضافه کنید

نظرات (0)

هنوز نظری ارسال نشده است

  1. بهتر است نام و نظر خود را فارسی تایپ کنید ( برای انتشار سریع نظر یا افزودن فایل پیوست، باید وارد حساب کاربری خود شوید )
پیوست (0 / 3)
انتشار موقعیت
تمام حقوق مادی و معنوی برای تمکین محفوظ است